Okul Hayatım ve Ben
Önceki
ŞANSLIYIM
Emziğim ve Ben
Sonraki
Okul

Ben Öğrenci Annesi Oldum

Medine Hacıömeroğlu10 Kasım 2015

Kızım okullu oldu, Sınıfını doldurdu, Yaşasın okulu. Coşkuluyum, sevinçliyim, mutluyum; ama bir o kadar da endişeliyim, tedirginim, kaygılıyım: Başarılı bir öğrenci olur mu; arkadaşından daha önce okumayı, yazmayı öğrenir mi; ona nasıl ders çalıştıracağım; okulun yemekhanesinde mi yesin ya da evden beslenme mi koyayım; okula servisle mi gitsin, kendi aracımızla mı gidelim; ödevlerini kendi odasında mı ya da istediği her hangi bir yerde mi yapmalı; uyku saatini de çok iyi ayarlamalıyım… Her şeyi kusursuzca planlamalıyım. En ufak bir ayrıntıyı bile atlamamalıyım. Benim kızım çok başarılı olmalı ve ben de bunun için elimden geleni yapacağım. Ben istediğim bölümü kazanamadım, o kazanmalı. Arkadaşlarımın yanında akademik başarının çok da önemli olmadığını söylesem de gerçekte bu fikrin çok ama çok uzağındayım. Sınıftaki en başarılı öğrenci kesinlikle benim çocuğum olmalı. Beni zor bir sürecin beklediğinin farkındayım. Uğraşmam ve takip etmem bir çok nokta var. Bu sebepten işten ayrıldım ve artık her şey benim kontrolümde: kahvaltısını yaptıracağım, kişisel bakımını yaptıracağım, servise yetiştireceğim, çantasında eksik var mı yok mu diye kontrol edeceğim, akşam eve gelince hemen yemeğini yedireceğim, ödevlerini istemese bile yaptıracağım. (Gerekirse ben yapacağım; yeter ki okula ödevsiz gidilmemesi gerektiğini anlasın) Nihayet akşam rutinini de yaptırdıktan sonra çok geç olmadan yatağına göndereceğim. İşte benim bir günüm bundan ibaret. Çok yorucu ve neredeyse kendime hiç zaman ayıramıyorum. Bu yılımı tamamen kızıma adadım. Neyse ki önümüzdeki sene artık biraz daha büyümüş olacak ve her şeyi tek başına yapabilecek. Bir anne olarak bunu ona borçluyum ve bir sene sabredeceğim. Sevdiğim bir dizim var ama onu bile izlemeyeceğim. İnşallah kıymetimi bilir. Bazen ona da söylüyorum onun için nelerden vazgeçtiğimi. Resmen tekrardan okula gidiyorum gibi bir şey yani. Bir de hafta sonlarımızı kurs, özel ders gibi ekstra aktivitelerle doldurmuyoruz. Aslında kızım yüzmeye gitmek istiyor ama ben izin vermedim; “Sen artık büyüdün, önceliğin artık ödevlerin! Eğlenceye, oyuna ayıracak zamanımız yok!” diye konuştum onunla. Önce biraz üzüldü ama sonunda ikna olup kabul etti içinde bulunduğu durumu. En azından artık “Onu yapmak istiyorum; buraya gidelim; şu bize gelsin!” gibi taleplerde bulunmuyor. Başka türlü olmaz. Artık büyüdü ve sorumluluk alma zamanı geldi.

Şimdi gidip ödevlerini yaptırayım. Ona bıraksam hiç aklına gelmeyecek. Ben başka çocuklara özeniyorum; anneleri hiç ilgilenmedikleri takdirde bu çocuklar nasıl bu kadar başarılı olabiliyorlar hiç anlamıyorum. Biz tüm imkanları sağlıyoruz, sürekli yanındayız ama yine istediğimiz gibi olmuyor. Bizimkisi -hatırlatmasam- okul çantasını bile evde unutacak; o derece yani.

Yorumlar
Yorum yap

Yorum Yap

PATİKK
Araç çubuğuna atla